Ο Άρης Τερζόπουλος έγινε 80 ετών και μοιράζεται τις σκέψεις του
Γνωρίζω ελάχιστους ανθώπους από τον κύκλο μου που έχουν γενέθλια στις 31 Δεκεμβρίου. Ένας εξ αυτών, είναι ο εκδότης Άρης Τερζόπουλος. Στα 25 χρόνια που εργάζομαι ως δημοσιογράφος, έχω κάνει εκατοντάδες συνεντεύξεις, τόσο για τον έντυπο και τον ηλεκτρονικό τύπο, όσο και για την τηλεόραση. Τον Άρη, τον γνώρισα το 2014, με αφορμή την πρώτη μας συνέντευξη για το People. Έκτοτε, κάναμε κι άλλες. Για site, τηλεόραση, με τον Άρη να είναι πάντα θετικός, υποστηρικτικός και βοηθητικός σε όλα.
Τον σέβομαι, τον εκτιμώ και τον θαυμάζω. Σήμερα, ο Άρης Τερζόπουλος έγινε 80 ετών και με αφορμή τα γενέθλιά του, έγραψε ένα κείμενο στον προσωπικό του λογαρισμό στο facebook. Ένα κείμενο, τροφή για σκέψη προς όλους μας. Πάντα τα κείμενα του Άρη έχουν κάτι να πουν. Η κάθε αράδα, είναι μάθημα ζωής και απόσταγμα σοφίας. Του εύχομαι υγεία, δημιουργία και να τον διαβάζουμε για πολλά χρόνια ακόμα. Ακολουθεί η ανάρτηση του στο facebook:
ON BECOMING 80 YEARS OLD
Μου είναι πολύ περίεργο, (προς το αστείο όμως) να κάνω αυτή την ανάρτηση και συγχρόνως να έχω γίνει 80 (!) ετών. Γιατί ξέρετε πως είναι… Τα έχετε περάσει κι εσείς κι ας είστε σε νεότερη ηλικία. Καθώς μεγαλώνουμε μπορεί καμιά φορά να παίρνει λίγο το σασί, ή αναρτήσεις μας να θέλουν λίγο λάδωμα, αλλά μέσα μας αισθανόμαστε πολύ νεότεροι. Σπανίως κάποιος εσωτερικά μπορεί να αισθάνεται περισσότερο από 25 ετών, εκτός κι αν περνάει ψυχολογικά δύσκολη φράση οπότε μπορεί να αισθάνεται και 800 ετών.
Συνηθίζουμε να λέμε πως “η ηλικία είναι μόνο ένας αριθμός”. Αυτό μπορεί να το λέει κανείς όταν διανύει την τέταρτη δεκαετία της ζωής του, ή την πέμπτη ή και την έκτη. Όταν φτάσεις στην αρχή της ΄έβδομης δεκαετίας, τα πράγματα αλλάζουν. Η ηλικία δεν είναι πια μόνο ένας αριθμός. Η ηλικία γίνεται πολλοί αριθμοί. Η Ντόλυ Πάρτον έλεγε “aging sucks” και για να πω την αλήθεια δεν βρίσκω ιδιαίτερο ενδιαφέρον το να μεγαλώνεις. Αυτή είναι η μια μεριά της πραγματικότητας.΄Αυτή που συμβαίνει σε όλους μας και όπου όλα είναι Μοιραία.
Αλλά υπάρχει κι ένας γρίφος Είναι αυτό που είχε πει ο Αινστάιν : “Όλα είναι σχετικά”. Και ως γνωστόν ο Χρόνος είναι το πιο σχετικό απ’ όλα. Η συμβατική ανάγνωση της πραγματικότητας, είναι κάτι που οδηγεί σε γνωστά αποτελέσματα, χωρίς εξαιρέσεις, και γι αυτό χωρίς ενδιαφέρον. Είναι πιθανόν πιο ενδιαφέρον να φτιάξει κανείς μια ειδική μαιθηματική συνθήκη, γιατί με τα κανονικά μαθηματικά, η κατάσταση οδηγεί σε δρόμους περπατημένους. Για μένα το να φτάσω σ’ αυτό το σημείο ήταν ανέκαθεν ένα ζητούμενο, για να μπορέσω να διαπιστώσω αν αυτά που φανταζόμουν από την παιδική μου ηλικία είχαν κάποια βάση και να καταλάβω για ποιο λόγο γεννήθηκα. Κάτι που υποθέτω απασχολεί όλους μας συνειδητά ή ασυνείδητα.
Η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή αν χτυπήσεις το κεφάλι σου στον τοίχο, γιατί μόνο έτσι θα ήταν πειστική, αλλά επίσης είναι και προσεκτικά σκηνοθετημένη. Το αν ο Χρόνος είναι διαχειρίσιμος και σε ποιο μέτρο, είναι ένα ερώτημα, που δεν απαντιέται συνολικά. Αυτοί είναι δρόμοι που κανείς τους ακολουθεί μόνος του. Τα Μαθηματικά και οι Μουσικές συχνότητες, είναι οι οδηγοί, αν σε ενδιαφέρει να δεις τι γίνεται σ’ αυτό το μονοπάτι που συνεχώς στενεύει. Σε κάποια επόμενα μελλοντικά χρόνια, είναι πολύ πιθανόν το να γερνάς να θεωρείται μια πρώην ανίατη ασθενεια γιατί το γήρας οφείλεται σε δυο μικροσκοπικούς παράγοντες, μέσα σ’ όλα τα ανθρώπινα κύτταρα. Τα Τελομερή και τα Μιτοχόνδρια. Πιθανόν όσοι είναι ζωντανοί μετά από πέντε ή δέκα χρόνια, να μπορούν να φτάσουν τα 150 χρόνια, αν η τεχνολογική πρόοδος με τον συνδυασμό της Τεχνητής Νοημοσύνης και της Κβαντικής Φυσικής επαληθεύσει τις επιστημονικές προσδοκίες.
Καλή Χρονιά