Ο Γιώργος Μαζωνάκης μέσα από τα δικά μου μάτια και οι δύο φορές που τον συνάντησα
Πάντα μου άρεσε ο Γιώργος Μαζωνάκης και τα τραγούδια του. Μάλιστα, κάποια από αυτά τα τραγουδάω και στις δικές μου live εμφανίσεις. Το «Αγαπώ σημαίνει» και το «Ανήκω σε μένα» είναι από τα αγαπημένα μου. Ως δημοσιογράφος, τον συνάντησα δυο φορές. Μαζί, κάναμε δυο εξώφυλλα για το περιοδικό People.
Την πρώτη φορά, ήταν το 2016, στο καμαρίνι του στο νυχτερινό κέντρο «Έναστρον» στην Πειραιώς. Εκείνη τη περίοδο θα ξεκινούσε το project «Σημείο G». Ήταν ωραίος τύπος ο Γιώργος. Όταν ξεκινήσαμε τη συνέντευξη, αποχώρησε από το καμαρίνι ο τότε μάνατζερ του, Δημήτρης Χατζόπουλος, ώστε να μείνουμε οι δυο μας. Εκείνη την ημέρα, μου μίλησε για τη σχέση του με την χορογράφο Μαρία Δελόγκα και την επιθυμία να κάνει ένα παιδί.
«Θα ήθελα να κάνω παιδιά και η συγκεκριμένη μου επιθυμία δεν έχει καμία σχέση με το κλισέ που μεταφράζει την πατρότητα ως την ολοκλήρωση ενός άντρα. Ούτε βλέπω το παιδί σαν συνέχειά μου. Αυτά είναι βλακείες. Θέλω να κάνω παιδί επειδή μου αρέσει η οικογένεια. Μου αρέσει να μοιράζομαι. Και στην δική μου οικογένεια με τα καλά και τα κακά της, είχαμε μάθει να μοιραζόμαστε», μου είχε πει μεταξύ άλλων.
Μου έκανε εντύπωση τόσο το καμαρίνι όσο και το δικό του στιλ. Ο Μαζωνάκης δεν έμοιαζε με κανέναν. Δε κόπιαρε. Μόνο λάνσαρε. Μόδα, στιλ, απόψεις. Είχε μια εντελώς δική του αισθητική. Από τον τρόπο που ζούσε τη καθημερινότητα, μέχρι και τον τρόπο που έκανε τις επιλογές του. Καλές ή κακές, αυτές ήταν και δεν μετάνιωσε ποτέ που τις έκανε. «Ήρθα αντιμέτωπος με τον κακό μου εαυτό, ήμουν μπασμένος σε μαύρες τρύπες, αλλά και στις εξαρτήσεις. Από το παρελθόν μου δεν υπάρχει τίποτα για πέταμα. Απεναντίας είναι όλα πολύ χρήσιμα. Είμαι ευτυχισμένος και περήφανος για ότι έχω κάνει και με το χέρι στην καρδιά σου λέω πως δεν θα άλλαζα το παραμκρό», μου είχε πει χαρακτηριστικά.
Η δεύτερη φορά που συναντηθήκαμε ήταν το 2019, λίγο πριν τη κυκλοφορία του τραγουδιού «Αγαπώ σημαίνει». Αυτή τη φορά, ο Γιώργος μου άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του στην Άνω Βούλα. Ένα σπίτι μίνιμαλ, λιτό, διακοσμημένο με γούστο, συνδύαζε με αρμονία το άσπρο με το μαύρο. Ήταν χαρούμενος, διότι πλέον έκανε πράγματα και για τον εαυτό του. Σχετικά πρόσφατα, είχε ξεκινήσει χειμερινή κολύμβηση, κάτι που τον είχε ενθουσιάσει. «Μου αρέσει να πηγαίνω για μπάνιο στη θάλασσα όλο τον χρόνο. Το ‘’μικρόβιο’’ της χειμερινής κολύμβησης το κόλλησα από την καλή μου φίλη και στιχουργό, Νίκη Παπαθεοχάρη. Καθημερινά σηκώνομαι γύρω τις 10. Θέλω να απολαμβάνω την μέρα μου από νωρίς. Πιστεύω πως η νύχτα δεν πέρασε από πάνω μου και δεν επηρέασε την αγάπη μου για το φως του ήλιου. Όλες οι σχέσεις μου βασίζονται στην αλήθεια και στο δίκαιο. Μην φανταστείς, όμως, ότι το σπίτι μου είναι πάντα γεμάτο από κόσμο. Είμαι μοναχικός άνθρωπος και αυτή τη μοναχικότητα την απολαμβάνω. Όπως επίσης είμαι από αυτούς τους τύπους που κάνουν απολογισμούς. Πολλές φορές είμαι αυστηρός με τον εαυτό μου, ενώ πλέον έχω γίνει λιγότερο επικριτικός από ότι τα προηγούμενα χρόνια. Και αυτό γιατί πρέπει πρώτα να κοιτάμε τα δικά μας θέματα και μετά των άλλων. Θέλω να έχω αξίες στη ζωή μου. Και δεν σκοπεύω να τις χάσω ποτέ».
Και τις δυο αυτές φορές, δεν μου υπέδειξε τι να τον ρωτήσω. Δεν έβαλε κόκκινες γραμμές. Ήταν tabula rasa. Όμως, και τις δυο αυτές φορές φαινόταν πολύ μοναχικός. Λες και είχε χάσει την εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους. Σαν να μην μπορούσε κανείς να περάσει το «τεστ φιλίας» που είχε στο δικό του μυαλό και στο δικό του αξιακό σύστημα.
Χθες, στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του, πάγωσα. Όλοι παγώσαμε. Γιατί με τον Γιώργο μεγαλώσαμε, γελάσαμε, τα σπάσαμε και διασκεδάσαμε. Και θα συνεχίζουμε να διασκεδάζουμε με τα τραγούδια του, γιατί αυτό θα ήθελε και εκείνος. Να τον θυμόμαστε ζωηρό, ανατρεπτικό και λαμπερό, όπως ήταν.