Οι ημιμαθείς και οι κόλακες των media
Ταλέντο. Ικανότητα. Γνώση
Αυτές οι τρεις πολύ σημαντικές λέξεις-κλειδιά, είναι το ζητούμενο για το επάγγελμα του δημοσιογράφου. Ένα επάγγελμα που στο πέρασμα των ετών ευτελίζεται ολοένα και περισσότερο. Ένα συναρπαστικό επάγγελμα που δεν το λες μόνο επάγγελμα, αλλά μεράκι. Όταν ξεκίνησα το 2000 να εργάζομαι ως δημοσιογράφος, εκστασιαζόμουν από κείμενα που διάβαζα σε περιοδικά της εποχής εκείνης. Κείμενα μεστά, παρεμβατικά, με δυνατές εικόνες και ακόμα πιο δυνατά μηνύματα. Θαύμαζα ανθρώπους για το ταλέντο, την γνώση και τις ικανότητές τους. Ύστερα από 26 χρόνια και έχοντας περάσει από μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, τηλεοπτικούς σταθμούς, περιοδικά, εφημερίδες, site, με πιάνει μια θλίψη. Μια θλίψη για την άγνοια, την έλλειψη ταλέντου, την αμορφωσιά, αλλά και την λαμογιά που έχει πέσει σαν περονόσπορος στον χώρο των media.
Λίγοι ικανοι, ελάχιστοι ταλαντούχοι. Απεναντίας, αρκετοί ημιμαθείς και ακόμα περισσότεροι κόλακες, επιβιώνουν σαν κατσαρίδες και πλασάρονται ως μετρ του είδους. Αγαπάω τη δημοσιογραφία, λατρεύω τις απίστευτες δυνατότητες και διαστάσεις που μπορεί να πάρει ένα κείμενο, μια έρευνα, ένα ρεπορτάζ. Σιχαίνομαι, όμως, αυτόν τον περονόσπορο της αμορφωσιάς και της ημιμάθειας που δε λέει να εξαφανιστεί από τα ΜΜΕ. Πάντα το έλεγα και το φώναζα σε συνδέλφους. Είτε εργαζόμουν απλά ως ρεπόρτερ, είτε ως στέλεχος. Ποτέ δεν το χώνεψα.
Κάποιοι μου έλεγαν «Μην τα γράφεις αυτά», «Μην τα λες». Μα δεν λεω κάτι κακό. Λέω τη γνώμη μου. Και δεν φοβάμαι να την πω. Ποτέ δεν φοβήθηκα. Γιατί, όπως λέει και η μητέρα μου: «Όποιος φοβάται πεθαίνει κάθε μέρα. Όποιος δεν φοβάται, πεθαίνει μόνο μια φορά».
Υ.Γ: Αυτό το κείμενο το αφιερώνω σε όλους τους φίλους και συναδέλφους που κινούνται στο χώρο μας με αξιοπρέπεια, έχοντας παράλληλα στην επαγγελματική τους φαρέτρα αυτές τις τρεις λέξεις -κλειδιά. Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμα.