Καριέρα και μητρότητα, πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί
Ως γυναίκα που προσπαθώ να ισορροπήσω ανάμεσα στην καριέρα και τη μητρότητα, νιώθω συχνά ότι περπατώ σε ένα τεντωμένο σκοινί. Από τη μία, η κοινωνία με ενθαρρύνει να κυνηγήσω τα όνειρά μου, να εξελιχθώ επαγγελματικά, να αποδείξω πως «Μπορώ». Από την άλλη, η ίδια κοινωνία δεν χάνει ευκαιρία να μου υπενθυμίσει ότι «Ο χρόνος περνά», ότι «Η γυναίκα ολοκληρώνεται μόνο όταν γίνει μητέρα» και ότι κάπως πρέπει όλα αυτά να τα συνδυάσω. Κι εγώ, όπως χιλιάδες άλλες γυναίκες, προσπαθώ να ανασάνω ανάμεσα σε προσδοκίες που δεν έθεσα ποτέ εγώ.
Το πραγματικό οξύμωρο δεν βρίσκεται στο αν μπορεί μια γυναίκα να έχει και καριέρα και οικογένεια (φυσικά και μπορεί). Βρίσκεται στον τρόπο που η κοινωνία αντιμετωπίζει αυτή την προσπάθεια: Με καχυποψία, με ενοχή, με απαίτηση για τελειότητα. Ζούμε σε έναν κόσμο που διακηρύσσει την ισότητα, αλλά ακόμα στηρίζεται σε πρότυπα παλαιότερων εποχών. Έναν κόσμο που, ενώ λέει πως «Οι γυναίκες μπορούν να τα κάνουν όλα», συνεχίζει να τις τιμωρεί σιωπηλά όταν τολμούν να το κάνουν.
Και το πιο απογοητευτικό; Όταν μιλάς γι’ αυτό, όταν τολμάς να θίξεις το πρόβλημα, σχεδόν πάντα κάποιος θα σε χαρακτηρίσει «φεμινίστρια», όχι με θαυμασμό, αλλά με ειρωνεία. Λες και το να ζητάς ισότητα είναι υπερβολή. Λες και το να θέλεις να σε σέβονται για τις επιλογές σου είναι πολιτική στάση και όχι ανθρώπινο δικαίωμα. Η λέξη «φεμινίστρια» έχει καταντήσει να χρησιμοποιείται ως άμυνα απέναντι σε κάθε προσπάθεια διαλόγου, σαν να θέλουν να σβήσουν τη συζήτηση προτού καν αρχίσει. Όμως, η ισότητα δεν είναι «θέμα γυναικών». Είναι θέμα κοινωνίας.
Γιατί η μητρότητα δεν είναι αδυναμία, είναι δύναμη. Δεν μειώνει την επαγγελματική αξία μιας γυναίκας, ίσα ίσα την εμπλουτίζει. Πόσες φορές έχω ακούσει «Χάλασε το σώμα σου» , «Τώρα πάει πέρασε η μπογιά σου» , «Δεν γίνεται να θες καριέρα όταν πια έχουν κλείσει οι πόρτες του φλερτ για σένα. Δεν πουλάει αυτό» και άλλες πολλές τέτοιες αγένειες. Διότι για αγένειες πρόκειται. Και γιατί καμία γυναίκα δεν θα έπρεπε να διαλέγει ανάμεσα στο να είναι καλή στη δουλειά της ή καλή μητέρα. Θα έπρεπε να μπορεί να είναι και τα δύο, χωρίς ενοχές, χωρίς άμυνες, χωρίς να απολογείται.
Αν, λοιπόν, το να διεκδικώ σεβασμό και ίσες ευκαιρίες σημαίνει ότι είμαι φεμινίστρια, τότε ναι, είμαι. Γιατί ο φεμινισμός, στην ουσία του, δεν είναι επανάσταση ενάντια στους άντρες, αλλά υπενθύμιση πως οι γυναίκες δεν χρειάζονται άδεια για να ορίζουν τη ζωή τους. Και γιατί ήρθε η ώρα να πάψουμε να απολογούμαστε γι’ αυτό που πάντα θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: Την ισότητα.